Nanik's Sundays... and not only

Չնայած որ մի տեսակ գռդոն էր Բենսոնը անում, չնայած որ ինչպես համարյա միշտ, հասկացողները ու համերգը "բացողները" հիմնականում հեռու էին նստած կամ բեմի հետևում(ես օրինակ:), չնայած որոշ ջղայնությանը, որ էս ամեն ինչից լիքը բան էր կարելի մզել ու ստանալ, ու դրան ոչ մի ձև չուզեցին գնալ Բենսոնին բերողները, մեկա կայֆ էր:) Բենսոնը մնում ա Բենսոն, ուղղակի մի տեսակ ակադեմիկ ա, չի բացում էդքան էլ, իսկ այ  երաժիշտները ուղղակի մինչև վերջին կաթիլը մզվեցին, իսկ դրամերը ուղղակի մաաաահ էր, մանավանդ հետևից կայֆ էր երևում:Ճ

շիֆթ-դիլիթ անտրամադիր քնելուն, նայեք շատ ծիծաղալու բան.

էս վառվող տերևների տխուր հոտը ինչ մի այլ կարգի հեչ կապ չունի դեղնակարմիր գժության ու շոյող մեղրանման արևի հետ

Մի օր, մի շատ տուտուզ օր, նստած երազում էի հենց այս առավոտվա մասին:
երանի էս աղջիկը լուրջ շարունակի երգելը...




Someone to Watch Over Me - "Take 6", Shelea Frazier & Roy Hargrove

Я уже отдохнула от одной мысли что завтра на приду на работу. И после завтра, и после после завтра,
и даже через месяц... сюда уж точно не приду)  И это ужасно радует.. Все очень быстро произошло,
такое впечатление, что я села на случайный поезд и на нем ехала, сама не зная куда...
Пришло время выпрыгнуть от туда, чтобы понять куда дальше... Конечно можно было
дождаться пока не доеду до какой-нибудь станции, но я больше прыгать люблю, ну, чтоб встряхнуться)
Главное, что ни о чем не жалею, зря времени точно не потратила, научилась всякой всячине,
встретила безумно мне приятных людей, пила кофе со "смешными дядями из телевизора" и
каждый день смотрела очень трогательный спектакль одного очень перспективного продюсера : ) 
Сейчас пошла совершенно другая волна. Что-то кахардаканное опять вернулось на место.
На место,  я сказала! (ц)

А еще, звезды улыбаются мне, а я им:) 
Амен

Миру нужны новые слова... А то все уже кажется пересказанным и пустым.
Нах, придумаю свои и буду выражаться ими...

соскучилась по гречке и вареникам на даче... а еще по многочасовым играм в карты и в "города" с кучей братьев и сестер и пожилых полунемецких родственников:)


 

Գժվում եմ լավ ձմերուկ հիշացնող մարդկանց համար` տեսքից ձգող են ու խոստումնալից, ու որ փորձում ես, զգում ես, որ չես խաբվել, դեռ մի բան էլ ավելին....

undescribably happy after getting the purport of live again again again again and again.
People. And imagine if you also can create ones...

Happy Birthday, Nvashds:)

Let your life be closer to heaven:) 



Seven Steps To Heaven - Take 6

Լինում են չէ մարդիկ որոնցից միշտ լավ հոտ ա գալիս.. ինչ-որ առողջ հոտ ա: ու էտ պարտադիր չի որ օծանելիք լինի. այսինքն ամեն ինչ խառնվում ա իրար - օծանելիք, մաշկի հոտ, ծամոն, կոնֆետ, լվացքի փոշի, փողոցի հոտ, չգիտեմ էլ ինչ.. ու սենց.. հոտ ա ստեղծվում: փունջ: տանում ա: ու էդ հոտը ամբողջ օրը մնում ա քթիդ մեջ, եթե նույնիսկ 5 րոպե խոսել ես հետը.. մմմ. լավ ա)  
   

у кого не бывает раздвоения личности? ну случется да? а вот у меня сегодня утром - в полусне(это надеюсь смягчающее обстоятельство и никто после прочтения сего бреда в психушку не позвонит) - был рекорд.
на телефоне 8: 25, на том самом, который 40 минут назад меня безрезультатно уговаривал просыпаться, я опять закрываю глаза и продолжаю "спать". Во сне мое второе рациональное "Я" меня старается уговорить. Вот как это происходило (самое странное, что помню весь "диалог"):


(  Одноактовая пъеса на армянском )

 

i-pod shuffle էր... ինչ եք կարծում ինչ էր լսում? 
կարելի ա վերսիաներ հավաքել, հետո գնալ հարցնել իրանից:)

никогда не верила сплетням о нем. никогда не переставала восхищаться им. в детсвте просто тащилась от него. помню, как визжала, получив в подарок на день рождение его касету. а как гордилась собой когда меня приняли в специальную группу на танцах, где обучали трюкам MJ-a и у меня тогда moonwalk получался. а когда что-то не получалось или кто-то меня обижал, всегда слушала эту песню и неописуемо вдохновлялась.




Всего 2 часа назад слушала "Remember the time" и думала как же здорово будет на его концертах в Лондоне...

RIP Michael.

էս ինչ լաաաավն աաաաա:))))




yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!

Ինքը հատուկ ա: Ինքը խելոոոք ա: Ինքը անհամբեր ա ու նեռվայն ա մեկ-մեկ շատ:  Մենք իրար հետ շատ հազվադեպ ենք համաձայն լինում: Ինքը բարիիի ա: Ինքը ունի ամենակայֆ ժպիտը: Ինքը հզոր ա: Ինքը հումորով ա: Ինքը իմաստուն ա: Ինքը մեկ-մեկ ամաչկոտ ա, կամ ուղղակի ձև ա անում, որտև հավես չունի, հա? : Ինքը պուճուուուր ա: Ինքը կոմֆոռտնի ա: Ինքը սիրում ա իմ նեռվերին ազդել, իսկ ես իրա: Ինքը հեռու ա, բայց մեկա մի ուրիշ ձևի մոտիկ ա: Ինքը սկզբում ինձ ահավոր ցրում էր, որտև կարծում էր որ բլոնդ մեռնում եմ, ու մինչև հիմա էլ տենց ա կարծում, բայց արդեն դա չի օգնում:) Իրան ինչ ասես չեն ասում - դոնաթ, պոնչ, մուննաթ, օբելիքս, նարջան, ով գիտի կյաժ էլ կասեն: Իմ համար ինքը բուռունդուկն ա: Քեզ ահավոր կարոտել եմ` մանավանդ էն մուննաթդ, իրա անբաժան  "ծլթ"-ով ու "ուբեյսը"-ով:

Շնորհավոր կյաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաանք:



 

Առավոտ... Անտարբեր տատիկներ: Ինչքան անկեղծություն կա էս անտարբերության մեջ: Պատկերացրեք որ ավլող տատիկները ամեն առավոտ նայեին դեմքիդ ու ժպտային ամերիկյան լայն ժպիտով: ֆուու
Իրենք սիրում են իրենց բաժին հասած ասֆալտն ու խոտը, ու դրան են ժպտում, ու երգում են քթի տակ, կամ թեկուզ մտքում, հաստատ երգում են: Դուրս ահավոր գալիս ա առավոտոտ կոնսի այգին, շունիկները, տատիկները, անկապ տեղ շպռտած շլանգը, ասֆալտով հոսող ջուրը ու թրջվող -մաքրվող կոշիկներս: Մեկ էլ որ գլուխս ձախ եմ թեքում, սկզբից տեսնում եմ մերկ ուսս` վրայի ծռմռված սրտիկ հիշացնող նշանով, ու հետո խոտիկները, ու հասկանում եմ, որ ամառ ա: Ու ինչքան էլ երեկ երեկոյան/գիշերը ալեկոծաբորբոքված լինեմ, էս տատիկները մեկա ավլելու են, շունիկներն էլ քաքելու են: Քաղաքի հիսունամյակին չեն քո դարդերը: Ավելի լավ ա մի երգ էլ դու երգես քթիդ տակ, ու խելոք գնաս քո "ասֆալտ-խոտին":

Եվ ինչպես ասում է Թոնի Բեննեթը, i feel beautiful 'bout life.

        

Ete Kievyan kamurji vra hetin mtqov kangnac mardik imanayin te yndameny mi qani tasnyak metr enkoxm inch lav kara lini, hastat chein trni.  
Caculkin, xelagarvum em qo hamar. Jizn'.

վերջ:) էլ ոչ մի մայթին կանգնած տռամվայներ ու մեջը սիգառով ու ռեդ բուլով դաունիկներ,
մեռած լսարաններ, ոտի հետքեր առաստաղին, անվերջ քրտինքի հոտ, չբարևող, հոտած,
թարախ, կաշառակեր ու "моральный урод" դասախոսներ, անիմաստ դասեր, մարքսի ծնունդներ,
ջնջված քսերոքսներ, "Ան բայց խի չես գալի մեր բելաջոի քեֆերին" հարցեր, իզվռաշենեց ու ինձնից
օբիժնիկ դեկան, իզվռաշենեց զամդեկան, օրիֆլեյմի վկա ու աֆորիզմախառը անիմաստ ծտեր,
բանտաժ հարգող ու երկար եղունգով տղերք, զալատո մալաձյոժ (բայց մեկա քյաբաբ), անքուն
գիշերներ, պարզ չի հանուն ինչի, ու դրանից առաջացած սրտխառնոց սաղ օրը, "ես ինչ եմ ստեղ
անում" անվերջ կրնկվող հարց. հերիքա:)

բայց փորձվել ա մեկը ասի որ դեբիլ ազգ ենք.

այ տենց միջավայրում ես աշխարհի ամենափախած մարդկանց եմ հանդիպել, որոնցից 2 հոգու
հետ հիմա շատ մոտիկ եմ, իսկ մնացածին երջանիկ եմ որ գիտեմ: էլի լիքը լավ բան էլ ա եղել,
կգրեմ մի օր:

վախ!!!! ինչ կայֆ ա բայց: չեմ հավատում... երջանիկ եմ

Арцах :) 

нет ограничений